De torsieas, tandje voor tandje

Wie voor het eerst onder een Peugeot uit de jaren negentig kijkt, mist iets: er zit achter geen schroefveer. Het gewicht rust op twee stalen staven die dwars door de achteras lopen en die op wringing worden belast.

Die constructie is licht, neemt weinig ruimte in en levert een vlakke laadvloer op. Het nadeel is dat de rijhoogte niet vloeiend instelbaar is. De staaf zit in een getande opname; een tand verder is een vaste stap.

Verlagen betekent dus de as demonteren, de staaf uit de opname trekken en verdraaid terugplaatsen. Links en rechts moeten gelijk komen, anders staat de auto scheef en is de wielbelasting ongelijk. Meten gebeurt vanaf een vast punt op de carrosserie naar het hart van de naaf, aan beide zijden.

Er is nog iets. In diezelfde as zitten naaldlagers waarop de zwingarmen draaien, en die lopen droog na vijftien tot twintig jaar. Bij een 106, een 205 of een 306 met onrustig achterwerk zit de oorzaak vaker daar dan in de veerhoogte. Nieuwe lagers leveren meer op dan welke verlaging ook.

Verder

Volgend stuk: Waarom grotere remmen niet korter remmen.